Secesyjne perły i eklektyczne wille – architektura letniskowego kurortu
Pod koniec XIX i na początku XX wieku Sopot przeżywał gwałtowny rozwój jako nadmorski kurort. Zamożni mieszczanie, przemysłowcy oraz arystokracja z Gdańska, Warszawy i Berlina zaczęli wznosić w nim letnie rezydencje. W efekcie powstała unikalna kolekcja willi łączących styl secesyjny, historyzm, elementy modernistyczne oraz inspiracje architekturą szwajcarską i rodzimym zakopiańszczyzną. Charakterystycznym rysem sopockich willi są drewniane werandy i ganki, bogato rzeźbione w motywy roślinne, fantazyjne wieżyczki zwieńczone hełmami i wysokie dachy mansardowe. Elewacje zdobią ceramiczne płaskorzeźby, witraże w oknach klatek schodowych i wykusze, które wpuszczały do wnętrz miękkie, morskie światło. Do dziś przetrwały wybitne przykłady tego budownictwa – willa „Michała” (obecnie siedziba Muzeum Sopotu) przy ul. Józefa, z misterną dekoracją snycerską i zachowaną oryginalną stolarką, oraz willa „Feniks” przy ul. Kościuszki, której witrażowe okna i wieżyczka przypominają o dawnym przepychu kurortu.